ANTONI DĘBSKI (1935 - 2006) Urodził się w 1935 roku. Oficer-mechanik II klasy Marynarki Handlowej, starszy nurek i nurek doświadczalny, batynauta. Legenda polskiej i światowej batynautyki. Przez wielu uznawany za polskiego J.Y. Cousteau. Wraz z grupą entuzjastów z Klubu Płetwonurków "Meduza" przy Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, zbudował pierwszy polski batyskaf "Meduza I" w którym zrealizował pierwsze w Polsce nurkowanie saturowane. W 1968 roku w batyskafie "Meduza II", wraz z Jerzym Kulińskim i Bogdanem Bełdowskim zrealizował siedmiodniową ekspozycję na głębokości 26 metrów, podczas której nurkowie wykonywali pracę na wraku, na głębokościach dochodzących do 54 metrów. Były to eksperymenty dłużej trwające i na większej głębokości, niż ekspozycje realizowane przez J.Y. Cousteau w latach sześćdziesiątych XX w.
Dokonania Antoniego Dębskiego są imponujące, umieściły Polskę w czołówce krajów rozwijających batynautykę i nurkowania saturowane. Jego praca zasługuje na uznanie tym bardziej, że w ówczesnej dobie musiał borykać się z wieloma trudnościami, ciągłym brakiem funduszy oraz wsparcia instytucji naukowych, które często trudno było mu przekonać do swoich idei i koncepcji. A jednak mimo tych przeciwności i kłopotów, zawsze udawało mu się zgromadzić grono zapaleńców i zwolenników, z którymi realizował swoje pomysły. Jego późniejsze dzieła to batyskafy "Delfin I" i "Delfin II". W 1975 roku dla Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi zaprojektował batyskaf "Geonur", a w latach 80-tych podwodną bazę nurkową do głębokości operacyjnej 150 metrów - "Geonur II".
Antoni Dębski odszedł od nas w sobotę 19 sierpnia 2006 roku. Odszedł człowiek o wielkim sercu, o ogromnym darze przekonywania do swoich pomysłów i idei. Człowiek, który dzięki swojej pasji, uporowi i marzeniom zrealizował rzeczy wielkie bez dostępu do zaplecza laboratoryjnego, finansowego, a często i bez dostępu do informacji o dokonaniach innych. Do końca swojego życia planował dalsze eksperymenty, był aktywny, brał czynny udział w życiu społeczności nurkowej. Był również Członkiem-Założycielem Polskiego Towarzystwa Medycyny i Techniki Hiperbarycznej. W 2005 roku za życiowe osiągnięcia został uhonorowany nagrodą Polskiego Towarzystwa Medycyny i Techniki Hiperbarycznej. Często powtarzał: "[...] pragnienie przeżycia wspaniałej, męskiej przygody - moim zdaniem - może być celem w życiu, ale pod warunkiem, że równolegle chcemy coś odkryć, jakąś drobną cząstkę prawdy, choćby o samym sobie".
Laureat 2011 ur. 03.07.1979 r. w Gdyni. Absolwent Wydziału Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki Politechniki Gdańskiej w 2006 r., specjalność: Systemy Elektroniki Morskiej. Od lipca 2006 r. zatrudniony w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Centrum Techniki Morskiej S.A. w Gdyni - w latach 2006-2009 na stanowisku specjalisty w Zakładzie Wibroakustyki i Odporności Udarowej, od 2009 r. na stanowisku starszego specjalisty grupy pracowników badawczo-technicznych, a od 2011 r. w Pionie Badawczym OBR CTM S.A.
Zainteresowania naukowe laureata związane są z zagadnieniami wibroakustyki, hydroakustyki oraz bezpieczeństwa morskiego. Ostatnio realizowane prace dotyczą tematyki bezpieczeństwa infrastruktury krytycznej portów oraz współczesnych rozwiązań zintegrowanych systemów monitorowania w aspekcie detekcji i przeciwdziałania zagrożeniom terrorystycznym ze strony nurków.
Decyzją Rady Wydziału Mechaniczno-Elektrycznego Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni, laureat otworzył przewód doktorski na temat "Ocena skuteczności i optymalizacja wybranych urządzeń systemu przeciwdziałania zagrożeniom terrorystycznym ze strony nurków metodą oddziaływania fal ciśnienia".
Dotychczas laureat I edycji konkursu o Stypendium Naukowe im. Antoniego Dębskiego uczestniczył w realizacji różnych projektów naukowo-badawczych, a między innymi w:
Czynny uczestnik kilku konferencji naukowych krajowych i międzynarodowych. Jest autorem i współautorem kilkunastu publikacji naukowych. Obecnie przygotowuje się do obrony rozprawy doktorskiej.
Laureat 2014 mgr inż. Marcin Kluczyk urodził się w 28.07.1983 roku w Kozienicach, gdzie w latach 1998-2002 uczęszczał do tamtejszego Liceum Ogólnokształcącego, do klasy o profilu matematyczno-fizycznym. W 2002 roku podjął studia, rozpoczynając jednocześnie swoją służbę wojskową w Akademii Marynarki Wojennej. W 2007 roku ukończył studia na Wydziale Mechaniczno - Elektrycznym Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni broniąc pracę magisterską pt. "Diagnostyka wizyjna podwodnej części kadłuba jednostki pływającej". Po zakończeniu studiów otrzymał przydział służbowy na trałowiec bazowy ORP NECKO, gdzie pełnił służbę jako dowódca działu elektromechanicznego. Od roku 2011 służy w Akademii Marynarki Wojennej w Instytucie Budowy i Eksploatacji Okrętów na stanowisku instruktora. Prowadzi ćwiczenia i laboratoria z szerokiego spektrum przedmiotów. Jest autorem lub współautorem 11 publikacji w recenzowanych czasopismach krajowych i międzynarodowych. Jego główne obszary działalności naukowej to diagnostyka wibroakustyczna, ze szczególnym uwzględnieniem maszyn tłokowych, ale również zagadnienia związane z oddziaływaniem fali uderzeniowej na kadłub jednostki pływającej.